Recap februari 2026

ls februari een optie op Tinder was, zou ik resoluut naar links swipen. Wat een maand om snel te vergeten.

Het begon eigenlijk al in januari. Na een griepje dacht ik iets te snel, dat ik wel weer meteen vol aan de bak kon met werk en hardlopen. Spoiler alert: dat was een dramatisch slecht plan. Mijn longen, die dankzij mijn astma sowieso al een nogal dramatisch karakter hebben, besloten in staking te gaan. Resultaat? Een lichte longontsteking.

De strijd tegen de tijd (en de bank)

Twee weken lang bestond mijn leven voornamelijk uit slapen, naar het plafond staren en nog meer slapen met tussendoor me schuldig voelen dat ik niks deed op het werk. Zelfs een rondje met de honden voelde als het beklimmen van de Mount Everest. Terwijl ik op de bank lag te herstellen, werd ik op sociale media gebombardeerd met “Nog maar zoveel weken tot de 10 Miles!”-posts. Niets zo goed voor je gemoedsrust als een tikkende klok terwijl je al buiten adem bent van het smeren van een boterham.

De onzekerheid sloeg toe: wat blijft er over van mijn conditie? Inmiddels heb ik de eerste twee voorzichtige loopjes achter de rug. De eerste was puur afzien, de tweede ging… oké (laten we het ca va noemen). Toen ik terug startte, zag ik mijn trainingsschema meer als een ‘vrijblijvend advies’. Waar de app optimistisch vond dat ik weer kon vol gas geven, heb ik zelf besloten de helft tot maximaal twee-derde te doen. Stapje voor stapje, want ik wil mijn longen niet nog een keer beledigen.

Paardenkracht en paniekvoetbal

Gelukkig wordt het ’s avonds weer lichter. Dat betekent meer tijd voor mijn paarden, en stiekem ook voor wat broodnodige therapie voor mezelf. Ik rijd ontzettend graag, maar door de jaren heen is er een klein angstmonstertje in mijn hoofd gekropen.

Het ene moment rijd ik alsof ik voor een Olympische medaille ga, het andere moment verstijf ik omdat mijn paard een ‘verdacht’ grassprietje ziet bewegen. Het ‘worst case scenario-archief’ in mijn hoofd draait dan overuren. De ritjes van deze maand waren gelukkig rustig en goed voor het zelfvertrouwen. Nu maar hopen dat dit zo blijft als de lentekriebels straks toeslaan bij mijn paard…

De grens van het ‘volle bakje’

Door het ziek-zijn is mijn studie ook weer geparkeerd op het zijspoor. Werk gaat voor, en hoewel ik mijn baan supergraag doe, heb ik de neiging om mijn ‘bakje’ net iets te vol te laten lopen. Ik leer veel, dat zeker, maar verdrinken in je werk is ook weer zo wat – dat loopt zo lastig met natte voeten.

Mijn plan voor maart?

1. De studieboeken weer afstoffen.
2. Mijn grenzen op het werk iets vaker aangeven (nee is ook een antwoord).
3. Hopelijk meer kilometers maken zonder dat mijn longen een protestmars organiseren.

Maart, ik ben er klaar voor. Doe je een beetje lief?